Polskie+tłumaczenia

1910r. -II Ludwik Karrol: Przygody Alinki w krainie cudów. Z 90-go ang. wyd. spolszczyła Adela S. – Warszawa 1910 M. Arct s. 118, 8, il. –Moja Biblioteczka. – kop.60. 27619 [|Wikipedia: Pierwsze polskie tłumaczenie]

** Przygody Alinki w krainie cudów ** W Króliczej jamie. Alinka była już zmęczona bezczynnym siedzeniem na ławce, raz czy dwa zerknęła nawet do książki siostry, obok siedzącej, lecz że w tej książce nie było ani obrazków, ani rozmów, więc osądziła, że nic nie warta. Zagłębiła się więc we własnych rojeniach, jakkolwiek dzień upalny usypiał ją i odurzał. -Możeby zwinąć wianek ze stokroci – pomyślała, rozważając, czy warto w tym celu podnieść się z miejsca i pochylać na słońcu. Nagle biały królik o oczkach czerwonych przebiegł tuż mimo niej.

[1927] Lewis Carroll: ALA W KRAINIE CZARÓW. Wydanie czwarte. Wolny przekład z angielskiego Marii Morawskiej. Wiersze przełożył A. Lange. Ilustracjami ozdobił K. Mackiewicz. Wydawca: Gebethner i Wolff, Warszawa, 1947.

** ALA W KRAINIE CZARÓW ** Wszyscy my w złote popołudnie Razem płyniemy sobie wolno; Lecz drobnych ramion nikła siła Popychać wiosła jest niezdolną. Próżno nas małe pragną rączki Kierować w podróż te dokolną! NORA KRÓLICZA Dzień jest upalny. Na ławce obok siostry, z lekka oparta o jej ramię, siedzi Ala. Myśli, czym by się zająć, lecz oczki jej się kleją, morzy ją sen. Po chwili zagląda do książki, czytanej przez siostrę. Nic w niej jednak nie znajduje zabawnego – ani jednego obrazka, ani jednej wesołej rozmowy. Zniechęcona przymyka oczy i mruczy do siebie: „na co komu mogą przydać się takie nudne książki”. Nagle przychodzi jej na myśl, że z przyjemnością splotłaby piękny wianuszek ze stokrotek, gdyby je miała pod ręką, ale kwiatki rosną na łące. Trzeba iść po nie, schylać się wiele razy, aby je uzbierać. Nie… to praca zbyt męcząca. Więc… Wtem spoza ławki, ocierając się prawie o sukienkę dziewczynki, wybiegł biały królik z czerwonymi oczkami. Ubrany był w piękna kolorową kamizelkę i dokądś śpieszył.

Lewis Carroll: ** ALICJA W KRAINIE CZARÓW. ** Tłumaczył **Antoni Marianowicz**, Ilustrowała Olga Siemaszko. Redaktor Krzysztof Radziwiłł. Nasza Księgarnia, Warszawa 1955.

OD REDAKCJI // Autor tej książki Lewis Carroll bardzo lubił dzieci i miał wielu małych przyjaciół. Często bawił się z nimi i zapraszał do siebie na „coś dobrego” albo jeździł z nimi na cały dzień do Londynu i zabierał ich do Zoologicznego Ogrodu lub teatru. Nawet kiedy wyjeżdżał sam, napełniał kieszenie płaszcza łamigłówkami i różnymi zabawkami, żeby zrobić przyjemność spotykanym po drodze dzieciom. // // Było to prawie sto lat temu. // // Historię o przygodach Alicji wymyślił podczas przejażdżki łódką w pewne bardzo upalne popołudnie dla swych trzech małych przyjaciółek, a głównie dla jednej z nich – siedmioletniej Alicji, miłej i cichej dziewczynki. Bajkę swą nazwał początkowo „Przygodami Alicji pod ziemią”. // // Dopiero po powrocie do domu późnym wieczorem Lewis Carroll (prawdziwe jego nazwisko brzmi Charles Lutwidge Dodgson, ale będziemy nazywać go Carroll, bo tak podpisywał swoje książki) zapisał opowiedzianą bajkę, a że miał doskonałą pamięć, nie uronił z niej ani słówka. Do bajki narysował nawet bardzo zabawne obrazki. O wydrukowaniu książki jednak nie myślał i dopiero po dwóch latach jego przyjaciele zmusili go do wysłania rękopisu do wydawcy. // // Fantastyczne przygody Alicji, które można przeżyć chyba tylko we śnie, bardzo podobały się czytelnikom nie tylko małym, ale i dorosłym. // // I chociaż autor w książce żartuje sobie wyraźnie z ówczesnych sędziów, wychowawców, książąt i królów – nawet królowa angielska była zachwycona baśnią, że zamówiła wszystkie książki, jakie Lewis Carroll kiedykolwiek napisał. // // Jakież było jej zdumienie, gdy ujrzała poważne i trudne dzieła matematyczne (bo pamiętajmy, że Lewis Carroll był profesorem matematyki) zamiast wesołych bajek, jakich się spodziewała. // // „Alicja w Krainie Czarów” stała się sławna na całym świecie i cieszy po dziś dzień nie tylko małych czytelników. // ** ALICJA W KRAINIE CZARÓW ** Łódź nasza płynie ociężale, Słońce przygrzewa cudnie; Trudno sterować w tym upale, Wiosłować jeszcze trudniej; Niosą nas więc łagodnie fale W złociste popołudnie. ROZDZIAŁ I ** PRZEZ KRÓLICZĄ NORĘ ** Alicja miała już dość siedzenia na ławce obok siostry i próżnowania. Raz czy dwa zerknęła do książki, którą czytała siostra. Niestety, książka ta nie zawierała obrazków ani rozmów. „A cóż jest warta książka – pomyślała Alicja – w której nie ma rozmów ani obrazków?” Alicja rozmyślała właśnie – a raczej starała się rozmyślać, ponieważ upał czynił ją bardzo senną i niemrawą – czy warto męczyć się przy zrywaniu stokrotek po to, aby uwić z nich później wianek, kiedy nagle przebiegł tuz obok niej Biały Królik o różowych ślepkach. Właściwie nie było w tym nic nadzwyczajnego. Alicja nie zdziwiła się nawet zbytnio słysząc, jak Królik szeptał do siebie: „O rety, o rety, na pewno się spóźnię”. Sprawdź: